Susturamayacaksınız!

“Sus.”

Bu sözü o kadar çok duydum ki artık şaşırmıyorum.

Önce “Bu işleri bırak” dediler. Sonra “Videoları sil” dediler. Yetmedi, “Ne istersen verelim” dediler. En sonunda ise “Kendini öldür” diyecek kadar insanlıklarını kaybettiler.

Bütün bunların sebebi neydi?

Benim tek söylediğim şuydu:

“Bu ürünleri devlet incelesin.”

Ne mahkeme kurdum ne hüküm verdim. Sadece denetim istedim. Çünkü çocuklara, ailelere ve toplum sağlığına yönelik ciddi iddialar vardı. Bir vatandaşın ve bir gazetecinin yapması gerekeni yaptım: Soru sordum.

Özlem ve Tayyar Öz çiftinin tanıttığı macunlarla ilgili şikâyetler oluşturduk, incelenmesini talep ettik. Aradan aylar geçti, ürünler piyasada bulunamaz hâle geldi. En dikkat çekici nokta ise üretim yerine yapılan denetimde söz konusu ürünlerin bulunamamasıydı.

Şunu sormak herkesin en doğal hakkıdır:

Üretildiği söylenen bir ürün, üretim yerindeki denetimde neden bulunamaz?

Bu soru bugüne kadar cevaplanmadı.

Sonra, markaların Serhat Erdoğan isimli bir kişiye devredildiği bilgisi ortaya çıktı. Bunun ne anlama geldiğini elbette ilgili makamlar değerlendirir. Benim görevim ise yine soru sormaktır.

İlk videomu paylaştıktan sonra bana ulaşıldı, günlerce arandım. “Çok güzel işler yapıyorsunuz”, “Sizi destekliyoruz”, “Cevap hakkımızı kullanalım” denildi. Elbette dedim; cevap hakkı herkes için en temel haktır.

Ancak açıklama videoları yayımlandıktan ve bekledikleri desteği göremedikten sonra üslup tamamen değişti.

Bir anda, “Sen kimsin?”, “Sen markalara nasıl soru sorarsın?” söylemleri başladı.

Ardından o teklif geldi:

“Videoları sil, ne istersen verelim.”

Kabul etmedim.

Benim isteğim para değildi, menfaat değildi.

Ben sadece devlet kurumlarının bu ürünleri incelemesini istiyordum.

İşte asıl tahammül edemedikleri de buydu.