Bir Karış Toprak

Ölüm ne zor...

Ölüm mü zor, beklenmeyen ölüm mü, genç yaşta gelen ölüm mü, yoksa hepsi mi? Bu sorunun kesin bir cevabı yok. Çünkü ölüm, her seferinde insanın yüreğine başka bir yerden dokunuyor.

Yakın zamanda kayınvalidemi kaybettik. Belki de bizi en çok sarsan şey ölümün kendisi değil, iyileşeceğine dair taşıdığımız umudun bir anda elimizden alınmasıydı. İnsan bazen en kötü habere bile hazırlanabiliyor; ama umut varken gelen bir veda, insanı tamamen hazırlıksız yakalıyor.

O gün ağladım. Ama neye ağladığımı tam olarak ben de bilmiyordum. Kayınvalideme mi, geride kalanlara mı, yoksa yaşayamadığı hayata mı? Belki de hepsine... İnsan ölüm karşısında yalnızca bir canı kaybetmiyor; yarım kalan hayalleri, söylenemeyen sözleri ve bir daha geri gelmeyecek anları da kaybediyor.

Ölüm, bu dünyanın geçiciliğini insanın yüzüne bir tokat gibi çarpıyor.

O an bir anda durup düşünüyorsunuz:

Neden bu kadar koşturuyoruz?

Neden bu kadar hırslanıyoruz?

Neden birbirimizi kırıyor, üzüyor ve kötülük ediyoruz?

Neden bu kadar mücadele ediyoruz?

Ölüm geldiğinde ne makam kalıyor, ne para, ne şöhret ne de uğruna yıllarımızı verdiğimiz o kavgalar...

Günün sonunda hepimizin payına düşen, yalnızca bir karış toprak.

Belki de hayatın en büyük gerçeği tam olarak burada saklı. Bir gün hepimiz aynı toprağa döneceğiz. Geriye ise ne kazandıklarımız ne de kaybettiklerimiz kalacak. İnsanların bizi nasıl hatırlayacağı; onların kalplerine dokunup dokunamadığımız ve ardımızda nasıl bir iz bıraktığımızla mühürlenecek.

Kalplerde güzel izler bırakabilmek dileğiyle...

Kayınvalidemin aziz hatırasına, saygı ve rahmetle.